Waar zoek je hulp na een heftig incident?

Hallo allemaal!

Mijn zevende blog alweer! En dit keer een interessant onderwerp. Hoe is de nazorg voor de EHBO-er na een heftig incident/casus. Het is namelijk niet duidelijk waar wij als EHBO-er na een heftig incident/casus hulp kunnen krijgen en vinden.
Uiteraard wil ik benadrukken dat iedereen zijn/haar eigen manier heeft om een (heftig) incident/casus te verwerken. Sommige hulpverleners willen namelijk geen hulp, zij verwerken een incident/casus op hun eigen manier.
En voor andere collega´s is het wel belangrijk om over de desbetreffende incident/casus te kunnen praten. Dan is het fijn als je weet waar je terecht kan.
Het kan zijn dat er binnen jouw vereniging of afdeling zo geregeld is dat er een vertrouwenspersoon is aangesteld waar je terecht kan als je in vertrouwen over een incident/casus wil praten. Uiteraard bepraat je ook met andere collega´s het desbetreffende incident/casus.
Als je een incident/casus hebt gehad samen met de professionele hulpdiensten (denk aan politie, ambulance & brandweer) kun je ook aan hen aangeven dat je behoefte hebt aan nazorg.
Bij grote incidenten/casussen zal er nadien gesprekken kunnen volgen met slachtofferhulp of gezamenlijk met de professionele hulpdiensten afhankelijk van de regio en afspraken die hierover zijn gemaakt. Bij kleinere incidenten/casus(sen) zal je doorgestuurd worden naar Slachtofferhulp Nederland.
Slachtofferhulp Nederland werkt met 1100 vrijwilligers en 500 beroepskrachten, die hiervoor speciaal zijn opgeleid en getraind. Zij werken als één team samen om slachtoffers zo goed mogelijk te ondersteunen bij alles wat er op hen afkomt na een ingrijpende gebeurtenis. Deze hulp vindt plaats op één van de locaties of bij het slachtoffer thuis. De hulp is altijd kosteloos. En alles wat jij verteld aan de medewerker(s) van Slachtofferhulp wordt vertrouwelijk behandeld. Deze mensen hebben een privacyregelement (beroeps/geheimhoudingsverklaring afgelegd).
Mocht je er niet uit komen met Slachtofferhulp, of liever hulp zoeken via een andere weg, dan kun je er ook nog voor kiezen om een gesprek aan te vragen bij je eigen huisarts. Via je huisarts kan je namelijk ook worden doorgestuurd voor professionele hulp, denk bijvoorbeeld aan een psycholoog.

Wat ik ook graag in dit blog wil meegeven is dat het absoluut niet raar is om hulp te zoeken als je dat nodig hebt. Schaam je er niet voor. Ik weet dat hulp zoeken makkelijker gezegd is als gedaan, maar wij als EHBO-ers zijn ook mensen met gevoel. Ook wij moeten soms ons verhaal kwijt. Wees niet bang om je verhaal te vertellen. Krop je verhaal of gevoelens niet op! De eerste keren praten over wat je hebt meegemaakt zal niet makkelijk zijn, er zullen tranen vallen, maar dat is niet erg! Tranen mogen er zijn! Na verloop van tijd zul je gaan merken dat het beter gaat en dat je je beter zult voelen. En blij zijn dat je deze stap gemaakt hebt.

Ik hoop dat jullie na het lezen van mijn blog weet waar je terecht kan na het meemaken van een heftige incident/casus.
Wil je reageren op dit blog? Of heb je vragen? Dat kan uiteraard! Onderaan kun je je reactie achterlaten.
Ook ben ik te vinden op de SocialMedia (Twitter) mijn accountnaam daar is: @demensenvdehbo
Mocht je tips, ideeën of iets anders hebben voor mijn EHBO blog, dan kun je dat ook doorgeven via bovenstaande manieren!

Tot de volgende blog!

Omstander zijn, hoe doe je dat?

Hoi allemaal!

Mijn 6de blog alweer. Wat gaat het snel!
Dit blog zal gaan over hoe jullie je het best kunnen reageren en "gedragen" als omstander. En hoe stel je een slachtoffer van bijvoorbeeld een ongeval gerust.
Maar ook hoe je mij en/of de collega's van de professionele hulpdiensten niet voor de voeten loopt.

Allereerst is het belangrijk, dat waar je ook komt, je zelf altijd rustig blijft en niet in paniek raakt. Doe je dit, dan raken de ook de omstanders en eventueel slachtoffer ook in paniek.

Kom je bij een slachtoffer, dan vraag je eerst wat er gebeurd is. Bij geen respons omstanders. Mochten er geen omstanders zijn van het voorval, en het slachtoffer is buiten bewust zijn, dan is het belangrijk om 112 te bellen en hun vragen goed te beantwoorden. Daarna kun je eventueel bij meerdere omstanders taken verdelen.

Het is ongelooflijk belangrijk dat je stap voor stap verteld wat je gaat doen. Zo weet het slachtoffer en eventuele omstanders wat er gaat gebeuren en wat er gaat komen.

Bij kinderen daarin tegen kan dit een stuk moeilijker zijn. Door het hele gebeuren zijn ze vaak erg geschrokken en/of in paniek.
Het ambulancepersoneel heeft hier de bekende traumabeertjes voor in de ambulance die de kids dan krijgen. Dit heeft veelal een positieve uitwerking.

Hoe stel ik een kind(je) gerust en hoe kun jij dit als omstander doen?

Hoe ik een kind(je) gerust stel hangt denk ik heel erg af van de situatie op dat moment. Ik zal het proberen uit te leggen op een manier waarvan ik denk dat deze goed is:

Allereerst stel ik mij voor aan het kindje en ouders of begeleiders en geef aan dat ik hem/haar ga helpen.

Wil ook graag weten wat er is gebeurd. Daarna probeer ik er achter te komen hoe hij/zij heet. Terwijl ik dit doe kijk ik meteen of het kind(je) goed bij bewust zijn is en wat op dat moment de belangrijkste verwondingen zijn. Ook vraag ik aan het so´tje of ouders/begeleiders waar hij/zij pijn heeft. Eventueel kan hij/zij dit ook aanwijzen. 

Kinderen kunnen ook in paniek raken door het zien van bloed. Als dit geen ernstige verwonding is dan kun je dit afdekken met bijvoorbeeld een doek of kledingstuk. Het ambulancepersoneel kan deze verwonding dan later afdekken met bijv. een pleister of zo nodig een verband.

 Mocht je op dat moment zien dat er wel een ernstige verwonding is, dan moet je deze uiteraard meteen behandelen. Denk bijvoorbeeld aan het stelpen van een bloeding. Tijdens het doen van deze handeling probeer je contact te houden met het kind(je) en kun je hem/haar bijvoorbeeld vragen stellen over school, hobby´s etc. Maar het is ook heel belangrijk dat je uitlegt wat je aan het doen bent. Hiermee probeer je het vertrouwen te krijgen van het kind(je). Dit kan ook van belang zijn voor de rest van de hulpverlening.

Het kan natuurlijk ook nog zo zijn dat het kindje heel jong is en niet kan praten. Dan gaat het gerust stellen ook op een hele andere manier.
Ik denk zelf als dit het geval is dat je het gerust stellen beter over kan laten aan bijv. de ouders of wie er op dat moment bij het kind(je) is. Op dat moment kun jij je dan bezig houden met de behandeling.
´
Dit is mijn manier van gerust stellen. Ik kan goed begrijpen dat iedereen zo zijn eigen manier heeft. Mocht je nog niet goed weten wat je moet doen als je ergens getuige van bent (geweest) dan hoop ik dat ik je op deze manier heb kunnen helpen.

Dan nu het tweede gedeelte van dit blog. Hoe loop je als omstander niet in de weg?
Vaak is het zo dat er bij een hulpverlening heel wat komt kijken aan professionele hulpdiensten. Denk bijvoorbeeld aan politie, brandweer en ambulance. Op dat moment zijn er zoveel hulpverleners aanwezig dat er geen hulp nodig is (van omstanders). Loop dan door en laat ze hun werk doen. Mocht er hulp gevraagd worden dan is het al aan Eerste Hulpverleners om te helpen/assisteren.
Denk bijvoorbeeld aan het vasthouden van de infuuszak, tilassistentie of het op afstand houden van andere omstanders. Dit zal altijd worden gevraagd door bijv. ambulancepersoneel of mensen van de politie.
Ga dit nooit zelf doen, jij kan bijvoorbeeld later aansprakelijk worden gesteld voor letsel wat is veroorzaakt door ondeskundigheid van jou.

Als ik als EHBO-er op straat iets tegen kom hangt het af van de situatie op dat moment of ik omstanders nodig heb om te helpen. Soms kan ik het zelf af, maar een andere keer zijn omstanders weer heel handig. Ik zal op dat moment beslissen en duidelijk aangeven of ik je hulp nodig heb.

Ik hoop dat ik jullie middels dit blog meer heb kunnen vertellen over hoe je kunt reageren en/of gedragen als omstander.
Wil je reageren op dit blog? Dat kan op de volgende manieren:
- Laat een reactie achter onder dit blog
- Via twitter, mijn account is: @LisaEHBO

Tot de volgende!

 

Blijf van ze af!

Beste allemaal,

Dit blog stond niet in de planning, maar door een bepaalde gebeurtenis wil ik toch even wat van mij afschrijven. Het gaat om onderstaand bericht. Gisteravond was het (weer) raak in Rotterdam.
https://www.hulpverlening.nl/nieuws/dieven-gooien-steen-door-ambulance-om-tas-te-stelen

Ambulancemedewerkers waren daar in een woning bezig met een patiënt toen er buiten een baksteen door de zijruit van de ambulance vloog. Een tas met persoonlijke spullen van één van de ambulancemedewerkers was de buit.

Deze zoveelste gebeurtenis maakt me zo in en in pissig. Hoe haal je het in je hoofd om dit te doen.
Hoe laag kun je zinken.
Hoe krijg je alleen al het idee om dit te doen.. Ik begrijp het werkelijk niet.
Hoe zou het voor jou voelen als de chauffeur en de verpleegkundige van de ambulance het leven proberen te redden van jouw familie en buiten de ambulance wordt leeggehaald.
Niet alleen de ambulancemedewerkers zijn de dupe. Ook het leven van de patiënt kan in gevaar komen.
Uiteraard wordt er voor de patiënt een nieuwe ambulance besteld, maar je hebt van te voren geen idee waar deze vandaan moet komen.
Hoe dan ook mag zoiets als dit NOOIT gebeuren. Ik schreef al eens eerder een blog over geweld tegen hulpverleners. Helaas was dit ook afgelopen week de keiharde werkelijkheid. Vooral agenten kregen het zwaar te verduren met O.A. bijt en steekincidenten.

Wanneer gaan mensen eens inzien dat je gewoon normaal moet doen tegen de hulpdiensten.
Dat je respect moet hebben voor diegenen die straks misschien JOUW leven moeten redden.
Sorry voor mijn taalgebruik, maar blijf eens met je poten van ze af! En van hun spullen!
Het moet afgelopen zijn met al die berichten over geweld tegen de hulpverleners. Laat deze mensen hun werk doen!

Mocht degene die de tas heeft gestolen in Rotterdam dit blog lezen:
Ga je HEEL, HEEL diep schamen!
Als je echt lef hebt en stoer bent breng je de tas terug naar één van de ambulanceposten in Rotterdam.